Be-MINE & C-Mine

SONY DSCSONY DSCSONY DSCIMG_2634

Het mijnmuseum in Beringen was één van de musea die op onze bucket list stond voor deze zomer. We wisten op voorhand niet wat we konden verwachten van dit museum. Bezorgd vroeg ik aan de museumbediende of de ondergrondse simulatie niet te eng ging zijn voor onze kleinste jongens. Ze stelde ons meteen gerust dat de simulatie heel kindvriendelijk was. Deze simulatie met gids start drie keer per dag. Vermits we er pas na twaalven waren besloten we eerst de simulatie te doen en pas daarna de rest van het museum. In de cafetaria zou de gids ons oppikken.

Na een koffietje was daar de gids: Paul – “Polleke”. Paul heeft zelf jarenlang in de mijn van Beringen gewerkt. Hij nam ons mee naar de kelder. We waren met een 20tal bezoekers, wat maakte dat we de uitleg goed konden volgen. De museumbediende had trouwens gelijk want de simulatie werd heel kindvriendelijk aangepakt en ook voor hun vragen was er ruimte. Stap voor stap ontdekten we hoe het er in een mijn aan toe ging. Onze kennis werd serieus bijgespijkerd. We leerden over stempels, mijngas, pijlers, schachten,… Zo wist ik bijvoorbeeld niet dat de liftkoker waarmee alle mijnwerkers voor hun shift naar beneden ging niet zo bijster groot was, maar toch 80 mijnwerkers tegelijk liet zakken, en dat aan een snelheid van 15m/seconde! Ik krijg al kriebels in mijn buik van het idee alleen al. Er stonden authentieke stukken in de simulatie waar mogelijk en verder werd de ervaring zo realistisch mogelijk weergegeven. De simulatie was dus zeker de moeite, ook voor relatief kleine kinderen! Er werd bijvoorbeeld gewaarschuwd vooraleer er veel lawaai kwam.

Daarna gingen we nog door het museum zelf. Voor het museumgedeelte kregen we een Ipad mee waar een audiogids op afspeelde per ruimte. Het museum daarna was voor William en Vince ook héél interessant. Jake en Matthew daarentegen waren het toen wat beu. We hebben het museumbezoek zelf dus maar kort gehouden. Blijkbaar kan je ook een opdrachtenboekje krijgen. Er zat een kleutertje braaf met zijn mama oplossingen te zoeken. Jake en Matthew hadden intussen echt geen zin meer in stilzitten of luisteren naar uitleg. Die andere moeder dacht waarschijnlijk alleen maar wat een drukke kinderen we meehadden (Ze had natuurlijk niet gezien hoe flink ze zich het uur daarvoor gedragen hadden)…Op naar iets actiever dus! Op de B-mine site is niet alleen het museum gelegen, maar ook een gigantische avonturenberg. De jongens klimden samen met papa helemaal naar boven terwijl ik Lewis voedde.

Verder vind je op de B-mine site nog een duikcentrum en enkele grote ketens. Maar die lieten we aan ons voorbijgaan. Je kan dus wel gemakkelijk een ganse dag vullen op deze site.

Praktisch:

  • Toegang kost € 6p.p. (+ €2 voor de simulatie)
  • Kinderen ouder dan 6 jaar betalen € 4 (+ €2 voor de simulatie)
  • In de cafetaria kan je niet met bancontact betalen, maar tegenover het museum bevindt zich een bankautomaat.
  • Voor meer info: http://www.mijnmuseum.be/

SONY DSC

SONY DSC

SONY DSC

SONY DSC

SONY DSC

SONY DSC

Wanneer ze hun energie wat kwijt waren reden we verder naar C-mine in Genk. Helaas was het toen al te laat om daar nog binnen te kunnen. Toch was het de moeite om alvast buiten even rond te kijken op de site. Voor de zomer is de hele site ook prachtig ingericht met ligstoelen, ijsjesautomaten, een doolhof en een gigantisch picknicktapijt. En dat allemaal met voldoende respect voor het historische aspect van de site. Knap werk van DIFT. We komen zeker nog een keer terug naar C-mine!

 

 

 

Toerist in eigen land

Eigenlijk zouden we dat vaker moeten doen, zo toerist spelen in eigen land. Bewust naar een stad gaan met het doel je als toerist te gedragen maakt dat je de dingen anders bekijkt. Parels waar je anders gewoon naast kijkt, zijn plots het bezoeken waard. Vorig jaar bezochten we zo o.a. Namen en Luik. Er staan inmiddels nog zoveel to do-steden op ons lijstje dat we amper weten waar te beginnen.

We woonden zelf 6 jaar in het Leuvense vooraleer we de stad weer inruilden voor het Kempisch platteland. In die 6 jaar gingen we tot onze grote schaamte geen enkel Leuvens museum binnen. Als we nu in Leuven komen dan is dat om te werken of om te winkelen. Dringend tijd dus om eens op de rem te gaan staan en Leuven door de toeristische ogen te bekijken.

We kwamen ’s middags toe dus starten we met een lunch bij Würst. We hadden hun haute dogs al eens op de kerstmarkt geprobeerd en wisten dus dat de vegetarische variant overheerlijk is. De kinder dog valt met zijn € 4 trouwens prima mee qua prijs en is voor de oudsten net genoeg, voor Jake en Matthew zelfs te veel. Lewis drinkt de borst, zijn lunch was dus gratis, haha.

Daarna trokken we naar het ladeuzeplein. De jongens waren onder de indruk van de kever van Fabre. William wilde weten waarvoor het kunstwerk stond. Daarna was de universiteitsbib aan de beurt. Inkom is € 7p.p. maar kinderen mogen gratis. Op het gelijkvloers is momenteel een kunstinstallatie van Ivan Grubanov, The summer of nationalism, te bekijken. Daarna gingen we in de grote leeszaal kijken. STILTE. stond er in grote letters. Gelukkig besloten de jongens hun beste kant te laten zien en betraden ze muisstil de zaal. Ze waren onder de indruk. Dat hielp. Lewis begon net op dat moment de allerschattigste gelukzalige zuchtjes te doen. Gelukkig is een baby van 8 weken vertederend. We begonnen met de klim naar de toren, die een schitterend zicht over Leuven geeft. De jongens haakten één voor één af en ook voor mij was het metalen gammel-aanvoelende trapje teveel van het goede. Rik heeft dus alleen mogen genieten van het uitzicht.

In Leuven mag een stop bij Olleke Bolleke trouwens ook niet ontbreken. En wat hadden wij geluk. Het was net happy hour. De snoepzak werd dus iets royaler dan anders gevuld. Eigenlijk wilden we daarna nog naar het M-museum, maar het was inmiddels al redelijk laat in de namiddag. Dus besloten we dat het M-museum zal moeten wachten tot een volgend bezoekje aan Leuven. We gingen het voormalig stadhuis nog bekijken. Nog snel enkele winkeltjes binnen, wat windowshoppen, een taartje eten en afsluiten met een Starbucks voor mama en papa.

We waren op minder dan een uur rijden van huis en toch had ik vandaag een enorm vakantiegevoel.