Challenge Update

Halverwege de frisdrank-challenge ondertussen. Tijd om een eerste balans op te maken.

De challenge startte heel goed, want op 1 juli had ik eigenlijk al enkele dagen geen frisdrank meer gedronken. De eerste dagen gingen goed al had ik op dag 3 en 4 wat hoofdpijn. Ontwenningsverschijnsel of toeval? Op 5 juli zondigde ik. Een etentje bij Colmar zonder frisdrank? Dat ging niet. Niet dat ik helemaal los ging, maar de Cola zero smaakte wel. 2 dagen later op het springkastelenfestival kon ik me wel inhouden en bleef het bij plat water.

Ik dronk wat meer (ongezoete!) koffie en thee, maar vooral héél véél water. Wat ik op voorhand niet gedacht had is dat het me ook lukte om van de fruitsappen af te blijven. Die bevatten immers quasi evenveel suiker dan frisdrank.

De grootste uitdaging lag vooral in de uitstapjes. Ik blijf € 2 betalen voor een plat watertje een beetje aanvoelen als afzetterij. Maar het lukte! Ik bestelde steevast water! Om de impuls-dorst aan de kassa te kortsluiten probeer ik er nu steeds aan te denken een drinkbusje water mee in de auto te nemen.

Op de weegschaal maakte het trouwens voorlopig geen verschil. Misschien in de tweede helft van juli wel?

Refried beans

Ik was zoieso al fan van bonen, i.t.t. mijn huisgenoten die de peulvruchten vaak links laten liggen. Bonen zijn voedzaam, veelzijdig en goedkoop. Toen ik hoorde dat er een Taco Bell opende in Eindhoven die voor elk menu een vegetarisch alternatief bied in de vorm van refried beans dacht ik meteen: “Dat moet ik geprobeerd hebben.” Eigenlijk hoopte ik stiekem dat dat keihard ging tegenvallen, want naar een fastfoodrestaurant gaan is allesbehalve hip, en waarschijnlijk ook niet de gezondste hap die je je gezin kan voorschotelen. Maar we gingen nu toch naar Eindhoven, broeken shoppen voor de jongens. Deze week verdween er weer een broek in de vuilbak wegens enorme scheur, en een andere is er ook bijna klaar voor. Tja, jongens hé!

Maar Taco bell viel dus keigoed mee, en nu ga ik natuurlijk willen teruggaan. Refried beans, wat is dat nu eigenlijk? Een soort van gekruide bonenpuree. Ik probeerde de crunchwrap. Zalig! De frietjes die erbij hoorden waren niet alleen lekker gekruid, maar ook overgoten met kaas (sorry vegans!) en zure room. Zure room op frietjes, waarom was ik daar nog nooit opgekomen? Echt de moeite om te proberen!

img_2241.jpg

IMG_0948

Eindelijk eens een fastfoodketen waar er meer te eten valt dan lauwe frietjes. Ik had oprecht het gevoel gegeten te hebben. Geen haute cuisine, dat nu ook weer niet. Een mens kan niet alles willen voor € 7p.p. hé.

IMG_3392

Ohja, voor degenen die nieuwsgierig zijn: Het is gelukt om me aan de frisdrank challenge te houden. Ik bestelde braaf bruis water. Niet dat het niet moeilijk was. Een beker limonade zou ongetwijfeld zo goed gesmaakt hebben, maar ik heb eraan weerstaan.

Mag het wat meer zijn?

Onze jongste spruit is intussen 6 weken! Hij hoort er al helemaal bij en ik kan me het leven zonder hem al niet meer voorstellen. Dat wil niet zeggen dat ik niet uitgebreid de tijd wil nemen om hem te leren kennen. Bovendien wil ik ook echt uitgebreid genieten van deze laatste(?)¹ babytijd. Omdat enkele maanden wat kort is daarvoor besloot ik dus nog enkele maanden erachter te plakken. Dat maakt dat ik tot het einde van het jaar thuis kan blijven om van kleine Lewis en ons gezin te genieten.

Deze tijd komt nooit meer terug. Ik ben ervan overtuigd dat tijd nemen voor elkaar na de geboorte bijdraagt tot een beter algemeen welzijn op lange termijn. In Scandinavië hebben ze dat goed begrepen. In Noorwegen bijvoorbeeld krijgen mama’s 49 weken verlof aan 100% loon, en tot 59 weken aan 80% loon. Papa’s krijgen er 14 weken betaald verlof.² Maar niet alleen Scandinavië doet zijn best voor ouders. Ook landen als Hongarije, Bulgarije en de Baltische staten³ hebben meer oog voor de noden van pasbevallen moeders. België hinkt dus wat achterop wat dat betreft en mag gerust een tandje bijsteken.

 

 

 

 

 

 

¹ We zijn van het principe zeg nooit nooit.

² De morgen

³ De redactie

De langste dag!

Eindelijk! We zijn dan toch eindelijk aan die 21 juni geraakt. Bij de kortste dag leek het nog een eeuwigheid van ons af. We krijgen er nu meteen tropisch weer bij, gratis en voor niks. Daardoor zijn de avonden nog meer genieten! Vorig jaar hadden we grijs en bewolkt weer op deze dag. Echt balen was dat!

Want genieten doen we echt wel van die langere dagen. Zelfs al zorgt het ervoor dat de jongens niet zo makkelijk gaan slapen. Het lange licht gecombineerd met het warme weer zorgt zelfs een beetje voor een klein vakantiegevoel. Moesten we ooit veel geld winnen zouden we waarschijnlijk ergens noorderlijker zitten met deze dagen.

Voor we het weten is het augustus en schrik je weeral van hoe snel het donker is. Geniet van deze dagen! Ze zijn sneller voorbij dan je zou willen.

IMG_3957

Geeky blog 6: Streamen

Streamen naar tv om specifiek te zijn. Want streamen op zich kan veel meer omvatten dan dat. Ik ga het hier niet hebben over het streamen van bijvoorbeeld Netflix op het scherm waar je dit nu op leest. Nee, ik ga het hebben over het streamen van beeld op mobiele toestellen en desktop naar uw TV. Of via een toestel zelf op uw tv.

Vroeger deed ik het ook, een HDMI-kabel in bochten en kanten plooien om iets van op die andere toestellen op de tv te krijgen. Eigenlijk eerder mezelf in bochten en kanten wringen. Om dan uiteindelijk nog problemen te ondervinden. Omwille van ondersteuning van het type kabel of andere redenen waar je liever niet mee bezig bent.

Wie mij kent weet dat ik graag het beste van de twee werelden heb als het over technologie gaat. Specifiek dan Apple en Google. Beide benaderen ze het streaming verhaal geheel anders. Waar die eerste met hun hardware de focus legt op een bredere basis, zijnde het op termijn kunnen gebruiken als vervangend toestel van je decoder van je provider. Daar legt Google eerder de focus op het gebruiksgemak van op je mobiele toestel of hun Google Home smart assistent toestel. En zoals altijd, heeft Apple het duurdere product van de twee. Met Apple TV zit je aan €179 of €229 waar de Chromecast in België €39 of €79 kost.

 

Je zou denken dat die tweede dan sowieso minder kan dan die eerste. Niets is minder waar. De Chromecast Ultra, ondersteunt 4K. Iets wat de Apple TV niet doet. Toch wel zonde voor die prijs. Anderzijds zouden weinig mensen het verschil merken tussen HD of 4K. Ook is er nog niet zoveel 4K content te vinden op Netflix, Amazon Prime Video en Youtube (Red). Dan moet het prijsverschil ergens anders zitten? Uiteraard! De Apple TV heeft een aparte afstandbediening en kan ook als vrijstaand toestel gebruikt worden met eigen apps. De Chromecasts doen dit niet en hebben altijd een ander toestel nodig.

Dan is er een functie waar het bij de meeste toestellen misloopt. Het versturen van je totale beeld op je computer naar de tv. Een tijdje geleden was dit zowel voor Google als Apple iets wat niet op punt stond. Of je had een vertraging op het geluid, of je beeld haperde (ondanks goede internetverbinding) heel de tijd. Deze problemen zijn ondertussen van de baan en je kan er dus op vertrouwen dat het zal werken net zoals bij die kabel (met af en toe dus nog een haperinkje hier en daar 😉 ).

Naast deze toestellen heb je ook nog enkele andere concurrenten die goede toestellen verkopen. Zo is er bijvoorbeeld ook de Nvidea Shield, met Android TV software. Maar die start meteen op €229. En indien je zin hebt verschillende obstakels, zoals verzending naar België wat eigenlijk niet mag, te overwinnen, dan kan je ook altijd de Roku Ultra voor $109,99 kopen.

Als concurrentie op SmartTV’s zelf vind ik deze toestellen zonder twijfel winnen. Ze krijgen veel langer updates. Je bent niet afhankelijk van de fabrikant van je tv. En als je een nieuwe tv koopt kan je gewoon dezelfde software gebruiken en blijf je gewoon je apps behouden. Iets meer lange termijn dan je tv zelf dus!

Wanneer schermtijd een skill wordt

Omdat we soms toch rare reacties krijgen op het feit dat we een iPod Touch (lees: een iPhone zonder telefoon) kopen voor onze zonen wanneer ze hun groei/lentefeest hebben schrijf ik even een verklaring waarom. Want we doen het niet zomaar. Laat staan om te verwennen.

Andere kinderen krijgen een fiets of geld of nog iets anders. Wij gingen uit van het idee dat je het feit viert dat ze groot aan het worden zijn. Vandaar groeifeest. Dus lijkt het ons logisch hun meer verantwoordelijkheid te geven. In die gedachte zijn we vorig jaar voor William op zoek gegaan naar iets dat én een leuk cadeau is én hun meer verantwoordelijkheid geeft én als het even kan hen dingen leert. Wij zijn nogal modern van gedachte en houden niet zo van übertraditionele gewoontes. Zeker als deze nergens toe leiden. Opvoedkundig gezien stond ik op het verantwoordelijkheid gedeelte. Zo lag de nadruk toch op het groter worden. Waarom net een iPod en niets anders?

De iPod geeft de optie om een soort van pseudoverantwoordelijkheid te geven. Door de “delen met gezin” optie. Als ze iets willen aankopen of zelfs maar downloaden, zelfs in-app aankopen, dan moeten ze in persoon of via iPod toestemming vragen aan Vicky of mezelf. Zo kunnen wij ook iets de gezinsagenda zetten en krijgen ze een melding voor dat agendapunt. Het heeft ons al geholpen een tekenles niet te missen! Het geeft ons als ouders ook een geruster gevoel. Want wij kunnen via de “zoek iPhone” optie hun toestellen zoeken en vinden. Ze worden zelf verantwoordelijk gesteld voor het bijhouden van hun iPod en vooral het niet verliezen. Maar zo hebben we een voet tussen de deur.

FullSizeRender

Wat me meteen bij het  belangrijkste brengt. Een voet tussen de deur. Iets wat toch nog nodig is bij die gasten als het over schermtijd gaat. Het feit dat ze onze wifi (van de hotspot van de Gsm van Vicky en mezelf) nodig hebben om op  verplaatsing internet te hebben of aan ons toestemming moeten vragen om in te loggen op een vreemde wifi, geeft ons wel een soort van vetorecht. Zo leren ze zelf toch een beetje wat een normaal besteding is aan schermtijd. Voor de nieuwsgierigen onder ons, neen dit verloopt niet zonder slag of stoot. Maar onze ervaring van wat we horen van andere ouders is dat het uitstellen van exclusieve schermtijd een soort van Pandora’s box creëert. En wie dacht dat ze minder kind zijn wanneer ze dat moeten zijn door die iPod. Think again. Ze leren gewoon vroeger omgaan met die schermen.

Zo kom ik bij mijn laatste punt. Schermtijd wordt door velen nog steeds bekeken als iets slechts. Net zoals bij het begin van de pc is het eerder een kwestie van hoe er mee om te gaan ipv of er mee om te gaan. Hoe wij het bekijken is, dat werken met een pc bijna gedateerd is. De manier waarop kinderen nu aangeleerd wordt van werken met een pc is iets waar ze binnen tien jaar weinig of niets meer mee gaan zijn. Denk maar eens aan hoe je op een pc werkte tien jaar geleden.

Ik ben er van overtuigd dat onze manier van werken de volgende tien jaar nog drastischer gaat veranderen. Dus kan je ze (en jezelf) toch maar beter voorbereiden, niet?

IMG_9384

Mlog: Eline is de mol

Als derde en laatste maak ik van Eline de hoofdverdachte. Het is niet moeilijk om van haar een verdachte te maken. Ze heeft geen anoniem parcours door het spel gelopen. Maar dat wil nog niet zeggen dat ze de mol is natuurlijk! In deze blogpost wil ik je vertellen waarom zij net wél de mol is.

Het begon al in de eerste aflevering. Eline was een drukker, maar wel de traagste van de zes. Voelde ze geen stress om niet mee te kunnen? Ook wanneer ze de beroepen moest raden was ze de enige die haar hand niet klaar had op de knop. Maar haar eerste opvallende saboterende gedrag was meteen een van de duidelijkste van die aflevering. West-Vlaams antwoorden wanneer ze de vraag kreeg, in welke provincie de oostkantons liggen.

IMG_2139

Een week later konden we zien hoe Eline heel verbolgen reageerde op het feit dat Davey zei eerst te zijn met het antwoord, “the swallow of Londen”. Eline had het antwoord gegeven, maar of ze eerst was om het te zien is niet zo duidelijk. Als gewone kandidaat lijkt het me raar dat je jezelf zo onverdacht wil maken. Als mol daarentegen heb je er alle baat bij. De zangopdracht was ook geen succes voor Eline. Ze werd meegestuurd omdat ze volgens Annelies heel goed kon zingen. Daar bleek niet veel van te kloppen. De tekst leek niet meteen een probleem. De zang was niet goed te noemen. In die mate dat het redelijk verrassend was dat ze niet twee maal betrapt werd tussen het koor.

IMG_2140

In de derde aflevering was Eline er als de kippen bij om Hans en Robin te overtuigen voor de €1500 in plaats van €500 te gaan. Ze was ook de eerste om te willen afdrukken. Hierdoor is er geen geld bijgekomen. Tijdens de museumopdracht was er weer een moment waar Eline de verdenkingen van haar afschuift. Wanneer het alarm afging van de lasers die zij en Bertrand moesten ontwijken, was het voor haar geen discussie dat Bertrand het alarm liet afgaan. Als je naar de beelden kijkt lijkt het eerder omgekeerd. Als kandidaat wil ze dus weer de verdenking van zich afschuiven. Toch weer een mol zet en niet die van een gewone kandidaat.

IMG_2141

Nog een week later zagen we hoe Eline bij de golfopdracht wel heel veel moeite had. Hierdoor kon ze ervoor zorgen dat het lang duurde voor er meer info verkregen werd. Uiteindelijk werd het geld toch gewonnen. Laat dit nu net een prijs geweest zijn die de productie sowieso moest uitbetalen aangezien Hans de €3000 anders gekregen had. In de vijfde aflevering bij de stofbom hield Eline zich van de domme bij bijna elke vraag die er gesteld werd. Ze ging zelf ook op het foute antwoord staan. Als we naar de zesde aflevering gaan was het zeer opvallend te zien hoe hoog Eline haar hartslag in rust was. Ook wanneer ze de vragen moest beantwoorden bleef haar hartslag ruim boven de honderd terwijl ze gewoon neerlag. De vragen met lage antwoorden waren op die manier al een verloren zaak. Maar ook nadien bij de opdracht in de donkere kamer was haar hartslag telkens net op het slechte moment te hoog, wat dus bijna ridicuul hoog was. In de laatste aflevering voor de finale was er voor Eline vooral een rol weggelegd van de onwetende. Bij de rugby-opdracht wist ze geen enkel antwoord en durfde ze bijna geen ballen pakken. Tijdens de opdracht in het restaurant liet haar geheugen haar ook grotendeels in de steek waardoor Davey bijna alle antwoorden moest geven. Wanneer de kandidaten pasvragen konden verdienen met een potje liegen of net slinks de waarheid spreken, kregen we plots een Eline te zien die niet kon liegen. Of toch op een manier die ons het gevoel moest geven dat ze ze niet onmerkbaar kon liegen. Ideaal zo vlak voor de finale als mol, niet?

Alles bij elkaar heeft Eline afgewisseld tussen subtiel en opvallend mollen. Maar anderzijds deed ze er meermaals veel voor om zeker niet verdacht te worden. Gedragingen die perfect bij een mol passen. Komt daar bij dat velen een tip zien in de code die te vinden was achter de QR-code. Wanneer je die 60008 opzoekt, krijg je als resultaat een Lego set die een museuminbraak als thema heeft. Met in de beschrijving een vermelding van een laser-alarm. Het zal weinigen verbazen als ze de mol is.

IMG_2147

Alle beelden zijn eigendom van VIER en Woestijnvis.